Sesim silahımdır /My voice, my weapon of choice

Caner Aslan
Dineo Seshee Bopape

Küratör: Övül Durmuşoğlu

Sesim Silahımdır/My Voice, My Weapon of Choice adını kült disko kraliçesi Grace Jones?un ?This is? şarkısından alıyor. Jones gecen yıl, bu şarkıyı da içeren, en son albümü Hurricane?in turnesindeydi. Grace Jones şu satırı zikrettiği anda ne demek istediğini açıkça anlarız. Kendi oluşunu her zaman gururla taşıyan aktris/manken/şarkıcı bu haliyle pek çok insana ilham verdi.

?Tercih silahı? teriminin doğrudan anlamı imza silahı; yani kendisini kullanan karakteri meşhur eden silah. Sadece kahramanlar tarafından kullanilabilen bu silahlar ya yalnız onlar için tasarlanmıştır ya da zaten sihir taşır. He-Man?in güç kılıcı gibi kendini taşıyan kahramanları güçlendirir ve dönüştürür. Bu terim yalnızca yoğun taktik savaşı gerektiren bilgisayar oyunlarını değil klibinde Christopher Walken?in oynadığı meşhur Fat Boy Slim şarkısını da çağrıştırıyor. Kimilerine hatırlattığı Subcommandante Marcos?un ?Sözümüz Silahımızdır?. Seksenli yıllarda büyüyen çocuklar için ise ?tercih silahı? hükümetlerin aldiği muhafazakar önlemlere karşı çıkan o sesi getiriyor. Terim Türkçeye birebir çevrilebilir cinsten değil. Ülkemin geçmiş muhayyilesi bugünün dilinde yaşamıyor, bu da dili kesinlikten mahrum bırakıyor. Dilin hali tarihin bölünmüş doğasıyla da bağlantılı. Bu terim doğrudan çevrildiğinde, uzun yıllardır kurtulmaya çalıştığımız askeri aksanı geri getiriyor.

Dineo Seshee Bopape (Polokwane, 1981) ve Caner Aslan?I (Malatya, 1981) bir araya getiren serginin çerçevesinde bu terim seçmenin gücüne, yani gündelik nesnelerin seçilerek nasıl yüksek sesli yüzleşme nesnelerine dönüşebileceğine vurgu yapıyor. Güncel sanatın kalabalık köpük dünyasında tekil sesleri belirginleştirmek sanatçıların temel silahlarından biri. ?Sesim silahımdır?ı gerçekleştiren iki sanatçı da gündelik olanla ve işlevleriyle ilginç bir ilişki kuruyor. Kendilerine has hikaye anlatımlarında bu nesnelere rol biçtikleri zaman, nesneler bir yandan gereksizleşirken bir yandan da yeni senaryolar yaratabilecek şekilde neredeyse büyüsel bir güç kazanıyorlar. Boris Groys?un ?eşit estetik haklar?a sahip olduğunu soylediği herkesin ulaşabileceği imgelerden o seçimleri yaparak, izleyicilerini dünyayla başka türlü bir ilişki kurabilmeleri icin çeşitli kişisel ve toplumsal çağrışımlara açıyorlar. Bu yeni mantığı açıklamaya çalışan Groys ? Bu imgelerin sonuçlanan sanat üretimine etkilerinin kaynağı özel olmalarında değil, tam tersine potansiyel olarak sonsuz çeşit imgelere örnek olarak işlev görmelerinde yatıyor,?diyor. Bopape hiçbir şeye aldırış etmez görünen çok katmanlı oyun alanlarında daha kişisel olanın katmanlarını ararken, Aslan da geçmiş ve gelecek için şimdide bir arkeoloji teklif ederek yerlerinden oynamış hatıraları farklı görme biçimleriyle oynuyor.

Kasa Galeri?nin üç odalı mekanı birçok anlatı katmanını bir araya getirecek. Bopape?nin son odada gerçekleşecek olası hatıratlar uzamı ve Aslan?ın izleyiciyi karşılayacak potansiyel gelecek senaryoları arşivi arasındaki geçiş odası sanatçıların birbirinin tercih silahlarını analiz edecekleri bir karşılaşma mekanına dönüşecek. Sanatçılar birbirleriyle imgeleri bir araya gelebilecekleri bir ortam yaratma anlamında neredeyse diyalektik bir ilişki kuruyor. Silme ve yeniden yazmaya ilişkin kavramsal bir yapı kurma çabasıyla çağrışımların önünü açan oyuncu mannerism birbirini açık bir dil formatı içinde karşılayacak.

——————————————————————————————

Sesim silahimdir/ My voice, my weapon of choice takes its title from the opening line of ?This is? by the cult disco queen Grace Jones. She was on tour last year for her recent album titled Hurricane, which includes the particular song. When she announces this line, we who love her, clearly understand what she means. For Grace Jones has carried herself proudly for who she is, being a muse for many by doing that.

The phrase ?weapon of choice? literally stands for signature weapon; that is a weapon that makes a character so famous by using it. Being especially designed for them or enchanted, these weapons can only be used by heroes. They empower and transform them like the power sword of He-Man. It is not only associated with computer games of intense tactical takes but also a famous Fat Boy Slim song with its unforgettable video played by Christopher Walken. To some it can also echo Subcommandante Marcos saying ?Our Word is Our Weapon?. To the children that grew up during eighties, ?weapon of choice? carries the confronting voice of eighties facing conservative measures taken by governments. The phrase is not directly translatable to Turkish. The past imagination of the country is not contained in the contemporary language, which precludes a certain precision. This fact is also connected to the split nature of history. When the phrase is literally translated, it carries a sort of military accent that we try to get rid of for many years.

In the framework of the exhibition bringing together Dineo Seshee Bopape (Polokwane, 1981) and Caner Aslan (Malatya, 1981) the phrase echoes the power of choosing, that is how ordinary things can be transformed into vociferous objects of confrontation by being chosen. In the crowded bubble world of contemporary art, differentiating singular voices becomes a fundamental weapon of choice for the artists. Both of the artists realizing Sesim Silahimdir/My Voice, My Weapon of Choice have a curious relationship with mundane things and their functions. When they make use of everyday objects as part of their particular storytelling, they become obsolete and enchanted at the same time with the potential of creating new scenarios. By making those choices from all accessible imagery that Boris Groys calls to have ?equal aesthetic rights?, they introduce their audience to a variety of connotations, personal and collective, to relate with the world. ?The source of the impact that these images exerted on subsequent art production,? says Groys explaining this dynamic logic ?lies not in their exclusivity, but instead in their very capacity to function as mere examples of the potentially infinite variety of images.? While Bopape searches for the layers of more personal in her seemingly frivolous, complex playground spaces, Aslan plays with the ways of looking at displaced memories proposing his own archaeology for past and future in now.

Thus, Kasa Galeri?s three-roomed space is employed for a few layers of narrative. The passing room between Bopape?s space of possible reminiscences and Aslan?s archive of potential future scenarios will be a space of encounter and confrontation where artists will analyze each other?s weapons of choice. Artists propose an almost dialectical relationship with each other in terms of creating milieus for the selected images to come together. The attempt of conceptual construction about erasure and re-writing that opens the exhibition meets the playful mannerism of evocation in the form of an open language.

Slought @ Kasa

Slought Foundation (http://slought.org/) is a non-profit organization based in Philadelphia that engages the public in dialogue about cultural and socio-political change. We collaborate with a range of partners including artists, communities, universities, and governments to encourage cultural inclusiveness and social activism. Culture means more than preservation or presentation to us; it means the exchange of ideas, the creation of concepts.
Philosophers, theologians and scientists have historically maligned curiosity, and the experimental disposition more generally, as a lack of specialization, a sort of intellectual futility or vacuousness. At Slought Foundation, we have diverged from this conceptualization, arguing instead for curiosity as a curatorial methodology. Curiosity, for us, entails a resistance towards entrenched hierarchies, the fostering of dissent, and the discouragement of habitual forms of thinkin
In the spirit of the conceptual information shows of the early 1970s, this exhibition will take the form of an archival exploration into curiosity as the driving force of the Slought Foundation. It will revisit past exhibitions and events with today’s pioneers in conversation about contemporary art, architecture, and social theory. Juxtaposing video documentation of projects with artists such as Hermann Nitsch, Gary Hill, Dennis Oppenheim, Werner Herzog, and Vito Acconci alongside posters and publications, the exhibition hopes in this way to communicate Slought Foundation’s signature mix of art, culture, and politics to the public of Istanbul.

PROGRAM FOR CONVERSATIONS

10 March 2010, 15:00
CONVERSATION WITH HERMANN NITSCH AND OSVALDO ROMBERG

“Austria, Germany and the Post-war Cultural Milieu”

Accompanied by a visual presentation of Nitsch’s works

Hermann Nitsch (born 1938) is an Austrian performance artist and a forerunner of Wiener Aktionismus (Viennese Actionism, or Performance art). Nitsch is known for his ritualistic performance actions, often combining fake crucifixion with the disemboweling of lambs and other animals. In the late 50s Hermann Nitsch developed the concept of the “Orgien Mysterien Theater” (Theatre of Orgies and Mysteries) a total work of art appealing to all senses, celebratory and life-affirming. Drawing on religion, philosophy and psychology, he has composed numerous theoretical writings, compositions and scores to accompany over 100 realized action performances between the years of 1962 and 1998. In 1998, Nitsch staged his 100th performance (named the 6-Day Play after its length) which took place at Schloss Prinzendorf, his castle in Austria.

18:00 Opening reception

11 March 2010, 11:00

BEYOND THE BIENNALE

by Aaron Levy followed by conversation with Lanfranco Aceti

This presentation will explore the cultural politics of the US Pavilion at the Venice Biennale, which has served as a privileged site for America?s uneven engagement with cultural diplomacy. The focus will be on Into the Open: Positioning Practice, which was the official U.S. pavilion at La Biennale di Venezia at the 11th International Architecture Exhibition, and later traveled to Parsons the New School in New York and the National Constitution Center in Philadelphia. Curator Aaron Levy will speak to the means by which a new generation of architects are reclaiming a role in shaping community and the built environment. The exhibition featured 16 architectural groups who actively engage communities, responding to social and environmental issues, including shifting demographics, changing geo-political boundaries, uneven economic development, and the explosion of urban migration. These intellectually entrepreneurial actors are designing the conditions from which new architectures can emerge-becoming activists, developers, facilitators of inclusive urban policies, as well as innovative urban researchers. Reaching creatively across institutions, agencies, and jurisdictions, they’re negotiating hidden resources in the private, public, and non-profit sectors.

11 March 2010, 14:00

THE ETHICS OF THE LIE

by Jean-Michel Rabaté

We know that most politicians lie, hoping that they lie reasonably, as it were, but when they are caught in the act, their careers are ruined. The common root to these phenomena goes back to the paradigmatic figure of the paradox: I am lying but I tell the truth when I say that I am lying. In The Ethics of the Lie, Jean-Michel Rabate will explore this ancient problem in a new light, starting with a contemporary American context. He will address the web of lies that is today spun by the media, but will also turn the microscope on the U.S. presidency and explore the dynamics of family lies. Do we live in an age when disinformation has reached such a fevered pitch that we can dismiss everything presented as “fact” or “news”? In questioning this widespread skepticism, Rabate will deconstruct the pathology of lies and their logical mechanisms, leading us back to the continuing debates of the great philosophers and their philosophical foundations?Plato, Nietzsche, and Aristotle?and in doing so, swears to tell the truth, the whole truth, and nothing but the truth.

—————————————————————————————–

SLOUGHT İSTANBUL

Philadelphia merkezli Slought (http://slought.org/), sanatsal, kültürel ve sosyopolitik değişimler hakkında kamuoyuyla diyaloglar oluşturmaya çalışan, ticari olmayan bir vakıftır. Slought yapısı ve işleyişindeki esneklikten dolayı, sanatçılar, üniveristeler, topluluklar ve hükümetlere kadar bir çok farklı ortakla iş birliği yapabilmekte ve böylece çevre ile merkez arasında esnek bir biçimde hareket edebilmektedir.

Tarih boyunca felsefeciler, teologlar ve bilim insanları, uzmanlaşma içermeyen genel perspektifli merak ve deneysel eğilimleri eleştire geldiler. Slought Vakfı bu anlayıştan uzak durarak, merakın küratöryel bir metodoloji olabileceğini iddia etmektedir. Merakın yerleşik hiyerarşilere karşı bir direnişi beraberinde getireceği düşuncesini savunur.

Slought İstanbul, Slought Vakfı?nın güncel sanat etkinlikleri içinde arşivsel bir araştırmayı içerir. Transit halindeki Slought daha önce, 2007?de Gallery Heike Curtze, Berlin ve Zone: Contemporary Art, New York?a; 2008?de la Maison Rouge, Fondation Antoine de Galbert, Paris?e ve 2010?da Bezalel Academy of Arts and Design, Tel Aviv ve Kudüs?e seyahat etmiştir. Her bir sunuma, işbirliği içinde olunan kurumla birlikte çıkarılan bir kitap da eşlik etmiştir.

Sabancı Üniversitesi ile işbirliği halinde örgütlenen Slought İstanbul projesi Kasa Galeri?de, 10 Mart 2010?daki sergi kurulumu ile başlayacaktır. Slought baş küratörü Osvaldo Romberg?in 15:00?de, ünlü sanatçı, Viyana Aksiyonistleri?nden Hermann Nitsch?le, Orta Avrupa ve savaş sonrası kültürel ortam üzerine yapacağı konuşma ve Nitsch?in son videolarından birinin gösteriminin ardından, 18:00?de sergi açılışı yapılacaktır.

11 Mart 2010, saat 11:00?de 2008 Slought küratörü Aaron Levy? nin Venedik Mimarlık Bienali üzerine yapacağı ?Bienalin Ötesi? isimli konuşmayı, Sabancı Üniversitesi?nden Lanfranco Aceti ile söyleşisi takip edecektir. Aynı gün saat 14:00?de felsefeci Jean-Michel Rabaté ?Yalanın Etiği? üzerine konuşacaktır.

Kasa Galeri?de 10 Mart ? 31 Mart arasında sürecek Tarnsit Slought sergisinde, kurum arşivinden Hermann Nitsch, Dennis Oppenheim, Werner Herzog, Gary Hill ve Vito Acconci gibi önemli video sanatçılarına ait videoların yanı sıra, Slought yayınları ve etkinliklerini içeren küçük bir kitaplık/arşiv yer alacaktır.

Simultene tercüme yapılmadan İngilizce yapılacak konuşmalar ve sergi herkese açık, katılım ücretsizdir.

KASA 10.YIL

Adnan Yıldız Ahmet Elhan Alev Ebüzziya Ali Cherri Antonio Cosentino Aslımay Altay Assaf Gruber Atypyk Aylin Güngör Ayman Baalbaki Ayşe Birsel Ayşe Liu B.A.H.D Baptiste Croze Barış Doğrusöz Başak Kaptan Bayram Candan Beliz Demircioğlu Beste Erener Betül Güney Betül Merkan Borga Kantürk Burak Bedenlier Burcu Arısoy Burcu Yağcıoğlu Burçak Kaygun Bülent Şangar Cem Gencer Cemil İpekçi Ceren Oykut Çağrı Saray Çilem Dalgıç Damien Louche-Pelissier Damla Tamer Deniz Gül Deniz Üster Denizcan Yüzgül Devrim Kadirbeyoğlu Doruk Bayer Ebru Uygun Ece Dündaralp Ege Kanar Ekin Saçlıoğlu Ela Cindoruk Elif Ayiter Elif Çelebi Elif Süsler Elmas Deniz Emir Özer Ender Gelgeç Enis Batur Enis Tahsin Özgür Erdem Taşdelen Erhan Muratoğlu Esat Tekand Eser Selen Esra Okyay Fulya Çetin Gençer Yüzer Giséle Trembleau Gökçe Süvari Gökçen Cabadan Gülay Semercioğlu Gülsün Karamustafa Hakan Kırdar Halil Vurucuoğlu Hayal İncedoğan Hayal Pozantı Hüseyin B. Alptekin İhsan Oktay Anar İlhan Sayın İnci Eviner Jean Pierre Alemao Julia Kul Kenan Yarar Koray Özgen Leyla Gediz Lia Lapithi Magdalena Mellin Marcel van Eeden Mario Asef Marius Dahl Matteo Fato Mehmet Dere Mehmet Koyunoğlu Mehmet Ulusel Melike Abasıyanık Kurtiç Melisa Önel Merve Ertufan Merve Şendil Murat Artu Murat Sezer Murat Yılmaz Mustafa Kula Mutlu Çerkez Mürüvvet Türkyılmaz Nalan Yırtmaç Nazif Topçuoğlu Necmi Zeka Nezaket Ekici Nihal Martlı Nur Koçak Nur Muşkara Omar Fakhoury Osman Akan Osvaldo Romberg Önder Gürkan Paul McMillen Ramazan Bayrakoğlu Rey Akdoğan Roman Opalka Sadık Karamustafa Sarkis Seda Hepsev Seda Özen Selim Cebeci Sencer Vardarman Seza Paker Sümer Sayın Şebnem Özbe Arıkan Şenay Kazalova Şeyda Cesur Şinasi Güneş Tagreed Darghouth Tasarımhane Tobias Laukemper Tufan Baltalar Tuğcan Güler Uğur Kangal Uğursal Şark Umut Sakallıoğlu Ünsal Bahtiyar Vahit Tuna Wieslaw Zaremba xurban_collective Yaşam Şaşmazer Yoko Ono Zeren Göktan Zeynep Gedizlioğlu

Kasa Galeri 10.yılını, 1999’dan beri sergilere katılmış sanatçılardan gelen ‘yeni’ eserlerden oluşan bir sergi ve 10.yıl kitabıyla kutluyor.

Açılış: 12 Şubat Cuma, 18:30

Slought in Istanbul

http://slought.org/content/11370/

İz sürmek

11.11.09 – İz sürmek/Tracing

Kasa Galeri 11.11.2009 ? 01.01.2010 tarihleri arasındaki İz Sürmek sergisiyle üç sanatçının yapıtlarını sunuyor. Çizim, animasyon ve enstalasyon işlerinden oluşan sergide, Başak Kaptan, Ceren Oykut ve Nalan Yırtmaç iz sürme, takip etme, kopyalama eylemlerine teknik olarak başvuruken, seçtikleri konular ve bunlara yaklaşımlarında da bu eylemlerin çağrışım potansiyelini ortaya çıkarıyorlar.

Başak Kaptan, TERAS (2008) Siyah beyaz bir çizgi animasyon olan Teras, uzaktan terkedilmiş bir binanın çatı katında bir ailenin geçirdiği zamanlarından alınmış görüntülerin yeniden işlenilmiş/çizilmiş halleridir. Sanatçı ve karşılaştığı bu ailenin günlük hayat icraları arasındaki mesafe, yeniden çizilmiş kareler aracılığıyla gözlenen nesnelerin, öznelerin ve aralarindaki mekansal ilişkilerin yorumuyla belirir.

Nalan Yırtmaç, Sulukule (2009) Son iki yıldır Sulukule?deki yıkımla mücadele etmek için bir araya gelen Sulukule Platformu?nun verdiği mücadeleyi izleme şansım oldu. Mahallelilerin yüzlerce yıldır yaşadıkları evlerinin başlarına yıkılışına, 5 yıldır süren mücadeleye, onca emeğe ve mağdur ailelerin tüm haklılığına rağmen evlerinden yavaş yavaş nasıl uzaklara, şehrin dışına sürüldüğüne tanık olduk. Yok sayılan ve sanki yok edilmek istenen bu kültüre dair hiçbir fikrim yoktu ama yaşanan yıkım oldukça aşikardı.

Ceren Oykut, ‘Kayıp Pasaport’ (2008)
?Ceren Oykut, kayıp pasaportu üzerindeki bir yıllık Schengen vizesini gururla takdim eder.

O inatçı sınır ihlali hissi bir türlü silinip gitmez. Ama, yeni yerler keşfetme ve farklı hayatları incelemeye duyulan huzursuz arzu her zaman söz konusudur.
Ulaşılamaz oldukça daha çok ısrar edersiniz: Yeni kurallar. Yeni yükümlülükler. İlave dökümanlar. Daha fazla tasdik. Daha çok soru. Daha fazla geçerlilik. Daha güvenilir kanıtlar. Sürekli bir uygunluğunu talep etme durumu: aslında tek istediğin, suç işlemek değil de, sadece başka bir ülkeye gitmektir.?…Başak Şenova


Sergi açılış: 11 Kasım 2009
Saat: 18:30

Bienal ‘Enternasyonal’

Uzun süredir hatta belki ilk kez uluslararası bir güncel sanat sergisinde yapıtların yanındaki etiketlere iyice yaklaşıp üretim tarihlerini görmeye çalıştım. Belki de arasıra burada alevlenen ?çağdaş? sanat ?güncel? sanat ayrımı ve tartışmasının anlam kazandığı bir an oldu. ?Çağdaş? sanatçılar ve yapıtları, güncel sanatçılar ve yapıtlarıyla, güncel sanat küratörleri tarafından bir araya getirildiğinde ne olur? ?Geri dönmek ve ilk kez gidiyor olmak aynı şey değildir çünkü bu arada geri gelmek zorunda kalınmıştır? anlamına gelen bir sözü var Lyotard?in. Görüldüğü kadarıyla, bu bienal için de, hem ekonomik ve sosyal açıdan, hem de sanat tarihsel bağlamda bir geri dönme zorunluluğu baskın çıkmıştır ve geri dönüldüğünde karşılaşılanlar yeni kodlarla tekrar anlamlandırılmaktadır.

11. Bienal kavramsal çerçevesi ve sergilenen eserleriyle, şimdiye kadarki en ?enternasyonal? İstanbul Bienali belki de. İşler İstanbul?a, ya da sergi mekanlarına mutlak referanslarla bağlı değiller. Olduğu gibi başka bir ülke veya kente taşınabilseler, eserler (hemen hepsi) ve sergileme bütünü, önerdikleri okumalar açısından fazla farklılık göstermez gibi görünüyor. ?Enternasyonal? marşının onlarca dile çevrilip, aynı müzikle benzer kitleler tarafından söylenebildiği gibi. Yerel, belirli coğrafyalarla tanımlanan meseleleri gözden kaçırmadan, seviyelenmiş bir dayanışma çağrısı sergilerde göze çarpıyor. Öte yandan sanatsal anlamda da bir ‘normalizasyon’ (doğru tanım olmayabilir) hissediliyor sanki. Örneğin Türkiye?den davet edilen sanatçıların ?içeriden? bilgiye sahip olmak veya ev sahipliği gibi fazladan yükler sırtlanmamış olmalarıyla (ya da o duygudan uzak olmalaruyla), ilginç biçimde uluslararası sanatsal hareketlerin eş zamanlı parçaları olmuş gibiler. Belki o anlamda da 60 sonrası politik sanatın, daha geniş coğrafyaları kapsayan, alternatif bir tarihini yazmaya girişiyor WHW.

Bienal küratörleri yola çıkarken Üç Kuruşluk Opera?yı rehber almışlar. Ben de onun gibi direkt, her dile çevrilmiş sözü geçen marşı bienali gezerken fonda duymaya çalışmayı öneriyorum. Bienalde yer alan yapıtların değindiği militarizm, Filistin sorunu, anti-demokratik yönetimler, Balkan katliamları, Soğuk Savaş sonrası savaşlar gibi sorunlar üzerine düşünürken de. Usta İngiliz ?protest? müzisyen Billy Bragg?in, Pierre Degeyter?in 1888 tarihli L’Internationale marşı üzerine ? belki arka plandaki meseleleri aciliyetlerinin gerektirdiği biçimde güncelleyerek, ama başkaldırı ve değişim ruhuna sadık kalarak ? yazdığı sözlerle:

Enternasyonal

Baskının bütün kurbanları ayağa kalkın ki,
Tiranlar sizin gücünüzden korksun,

Sahip olduklarınıza fazla bel bağlamayın

Çünkü haklarınız yoksa, hiçbir şeyiniz yok demektir.

Irkçı cehaleti sona erdirin,
Çünkü saygı imparatorlukları çökertir
Özgürlük herkes tarafından yaşanmadıkça
Sadece bahşedilmiş bir ayrıcalıktır.

Kimsenin bizleri bölmek için duvarlar inşa etmesine izin vermeyin
Nefret duvarları da, taştan duvarlar da

Gelin gün doğuşunu birlikte selamlayalım ve yanyana duralım

Ya birlikte yaşayacağız ya da yalnız öleceğiz

Sömürüyle zehirlenmiş dünyamızda

Alanlar, artık vermeli

Ulusların kibiri sona ermeli
Üzerinde yaşayacak tek bir Dünya var

Ve böylece nihai oyun başlar,
Sokaklarda ve arazilerde

Zırhlıları önünde eğilmeden dururuz

Silahlarını ve kalkanlarını yeneriz

Baskılarıyla kışkırtılmış halde savaştığımızda
Zevk ve aşkla esinlenelim
Çünkü bize imtiyazlar önerseler de
Değişim tepeden gelmeyecektir.

Sheffield Sosyalist Korosu?nun yorumuyla marşa şuradan erişebilirsiniz (Büyük Londra Oteli?ndeki üç günlük ?Sheffield Pavyonu?na selamla?):

http://folk.ntnu.no/makarov/temporary_url_20070929kldcg/internationale-en-sheffield_socialist_choir_1992.mp3

Akdenizli ve Avrupalı Genç Sanatçılar Bienali – Üsküp 3-12 Eylül

14.sü yapılan bu gezici bienal, merkez dışı, daha küçük kentleri seçmeye başladığından beri, bu yerler sanatçılar, delegasyonlar ve uluslararası ziyarteçiler için belki de sergilenen yapıtlardan daha fazla ilgi çekici ve düşündürücü oluyor. Üsküp’te de durum böyleydi. Makedonya, Sosyalist Yugoslavya yonetminin parçasıyken de Bosna-Hersek, Kosova ve Karadağ ile birlikte daha az gelişmiş güney devletlerinden biriymiş. 1991’de bağımsızlığını, yumuşak (diğer eski Yugoslavya devletlerindeki savaş ve kıyımlar burada yaşanmamış) bir ayrılmayla elde ettikten sonra da serbest ekonomiye geçiş sıkıntıları, bölgedeki ambargolar ekonomik ve sosyal toparlanmayı geciktirmiş. 2005’de işsizlik %37 civarindaymış. Tuhaf biçimde sosyalist rejimden daha dün çıkmış gibi yanıltıcı bir hisse kapılsanız da, ulaşımda, binalarda, sokaklarda görülen aşınmışlık ve bakımsızlığın aslında bu ‘bekleme’ döneminin uzamasndan kaynaklandığını hesaplıyorsunuz. (Bir duvar çizimi yapmak isteyen Sümer’e önerdikleri bir galeri duvarının daha sonra nasıl boyanıp kapatılabileceği önemli bir sorun yarattı. Müze idaresinden bir kez daha onay alınması gerekti). Büyük bir makinanın parçası olmuş ülke yeni mekanizmalara eklemlenmeyi bekliyor. Nato’nun 1998-99 Kosova müdahalesi sırasında Üsküp’ü üs olarak kullanması şehri canlandıran bir dönem olarak anılıyor. Şimdi de öncelikli hedeflerin başında ülkenin Nato’ya tam üyeliği geliyor. Ardından öncelik Avrupa’da serbest dolaşım ve sonra da tam üyelik.

Öte yandan bu aşınmışlık (ama coğu 60lı yılların sosyalist modern mimarisinin eseri olan şehrin yeni kısmındaki), yavaşlık, günlük hayatın yenilik fetişizminden uzaklığı, global zincirlerin eline geçmemiş olması bir rahatlık ve hafifleme hissi de yarattı bizlerde. Belki de sadece bende.Görülen ama bakılmayan bir yer, gözlerin haritada bile üzrinden kayıp geçtiği bir yer.  Bir zaman ve yeri çağrıştırdı. Ankara? Ama en az 20 yıl öncesi. Türkiye ile olan tarihsel ve kültürel ortaklıklar da sanırım şu sıralar Tv dizilerine ekonomik ve taze bir kaynak sunuyor ve derinine inmeden sıkça hatırlanıyor.
Bienal sergisi yavaş ve aksaklıklarla da olsa kuruldu. Bu genç sanatçılar fuarında en önemli kazanım sanatçıların kurduğu yeni bağlantılar – sanatçılar, küratörler ve kurumlarla. Türkiye’den katılan Sümer Sayın ve Merve Ertufan bienal sergisine katılan sanatçılar içinden dokuzuna verilen Res Artis residency awards’u kazandılar http://www.bjcem.org/content.asp?type=article&article_id=146.
Katılan bütün sanatçılara tebrikler ve teşekkürler.

soldan sağa: (üst sıra) melisa önel, nihal martlı, damla tamer
(alt sıra) sümer sayın, merve ertufan

Yapıların Ayak İzleri/Building Footprints – Osvaldo Romberg

9 Eylül – Osvaldo Romberg

YAPILARIN AYAK İZLERİ ? İSTANBUL

Kasa Galeri 9 Eylül ? 24 Ekim tarihleri arasındaki Yapıların Ayak İzleri ? Istanbul sergisiyle Osvaldo Romberg?in enstelasyonuna ev sahipliği yapıyor.

Osvaldo Romberg?in yapıtının büyük bir kısmı mimari sorusuna adanmıştır. Önemli mimari eserlere referanslar taşıyan büyük ölçekli yerleştirmelerinde Romberg eski bir yapının ayak izini halen varolan başka birinin üzerine serer. Böyle bir translokasyon tekniği aracılığıyla, coğrafya, miras ve silinip kaybolma sorularını tekrar canlandırır.
Kasa Galeri?deki yerleştirmesinde de, galerinin birbirine bitişik odaları boyunca uzanan, labirent benzeri bir düzenleme uyguluyor. Çeşitli klasik ve modern mimari planlarını, modern sanat ögeleri ve bulunmuş nesnelerle bir araya getirerek görsel olarak kolaj etkisi yaratırken, hem bu büyük kolajın desteğini hem de labirent benzeri geçiş yolları arasındaki bölmeleri oluşturan transparan malzeme süreklilik hissini çoğaltıyor.

Buenos Aires?te doğan Osvaldo Romberg, New York, Philadelphia, ve Isla Grande, Brezilya?da yaşamakta ve çalışmaktadır. Sanatçı olarak birçok diğer kurum yanında, Kunsthistoriches Museum, Viyana; Kunstmuseum, Bonn; Ludwig Museum, Köln; Sudo Museum, Tokyo; The Israel Museum ,Kudüs; The Jewish Museum, New York; 41. Venedik Bienali, Israil Pavyonu; The Museum of Modern Art, Buenos Aires; ve The Van Abbemuseum, Eindhoven?de eserlerini sergilemiştir. Romberg ayrıca Pennsylvania Güzel Sanatlar Akademisi?nde öğretim üyeliği ve Slought Foundation?da küratörlük yapmaktadır. Slought Foundation?da William Anastasi, Hermann Nitsch, Dennis Oppenheim, Gunter Brus, Peter Weibel, Fred Forest, Gary Hill gibi sanatçıların retrospektif sergilerinin küratörlüğünü üstlenmiştir.

Sergi açılış: 9 Eylül 2009
Saat: 18:30

←Older